Zachodni sztynk w kirgiskich dormitoriach

Sezon wakacyjny w Kirgistanie zaczyna się mniej więcej od czerwca i kończy wraz z sierpniem, kiedy uczniowie wracają na szkolne zajęcia. Zagraniczni turyści wydłużają go nieznacznie do końcowych dni września, a czasem i do pierwszych dni października. Zimowy Kirgistan odkrywają głównie turyści z Rosji i sąsiedniego Kazachstanu. Mieszkańcy Europy Zachodniej mają znacznie bliżej do alpejskich kurortów, więc promocja Karakola czy Arslanbobu z reklamą typu „Szwajcaria Kirgistanu” nie jest wystarczającą zachętą do wizyty. Widoki te same, a odległość i koszt przelotu robi jednak swoje. Sezon zimowy ma jednak tę przewagę, że miejscowe hostele są zdecydowanie mniej zatłoczone i nie śmierdzą…

Esencja slow

Jeszcze przed naszym sierpniowym powrotem do Kirgistanu, otrzymaliśmy telefon od dziennikarza z Newsweeka z prośbą o krótki wywiad. Interesował go temat slow turystyki, "bo w końcu reprezentujemy tę formę podróżowania". I w ten oto sposób dotarło do nas, że forma, jaką samoistnie przybrała nasza podróż, taka normalna i bez zadęcia, to właśnie jest slow. 

O autostopie inaczej

Jeśli ktoś, widząc w tytule słowo „autostop” liczy na złote rady, triki i myki jak jeździć stopem po świecie – niech wejdzie sobie na inne blogi i inne strony internetowe. Nie o tym tu będzie mowa. Ale jeśli ktoś korzysta z tego środka transportu, zwłaszcza w Azji, to te kilka słów może go/ją zainteresuje.

dziwadła azjatyckie, czy dziwny turysta? cz.1

1. klapki typu japonki / klapki typu classic

To najtańsze obuwie, ale i zdecydowanie najbardziej praktyczne w upalnym i wilgotnym klimacie. Pora monsunowa to krótkie, lecz bardzo intensywne opady deszczu. Intensywne do tego stopnia, że studzienki na ulicach momentalnie zapychają się, a wysokie krawężniki nie stanowią dla zebranej wody żadnej bariery. Wszystko stoi w wodzie, a mieszkańcy brodzą w niej po kolana. Obuwie kryte nie zdaje w takich warunkach egzaminu. Przesiąknie, zabrudzi się i będzie do niczego, podczas gdy najprostsze japonki wystarczy opłukać wodą z butelki i są jak nowe.

Jak łapać stopa? - informacje praktyczne

Na piątkowy wieczór, coś wybitnie wakacyjnego: podróże za jeden uśmiech:)

Chcieliśmy podzielić się z Wami naszą opinią na temat książki Christophera Driftera Rules of Thumb. Wiele porad w niej zawartych można by uznać za oczywiste, wynikające ze zdrowego rozsądku, ale jednak są tu także rzeczy przydatne. Dla nas, uczących się "łapać stopa" w praktyce, kilka fragmentów książki okazało się dość pomocnych.

karty i bierki w drodze

Nie zabierają wiele przestrzeni w plecaku. Pozwalają zabić nudę w poczekalni na dworcu. Wzmacniają świeżo zawarte znajomości. Znoszą naturalną barierę między przybyszem i miejscowym. Bierki i talia kart, bo głównie o nich mowa, potrafią w sekundę stworzyć pozytywne zamieszanie naokoło graczy. Zamieszaniu towarzyszy głęboka ciekawość, co inicjuje zawiązanie relacji między graczami i obserwatorami.

Targ w Bangkoku w dni wolne

Będąc dłużej w Bangkoku każdy, prędzej czy później, zetknie się z ofertą tamtejszych biur podróży, oferujących wycieczki na tzw. targi na wodzie.Trudno jest dojechać do tych miejsc na własną rękę. Ale jest jeden pływający targ w samym Bangkoku (dojazd autobusem 79) i tam możemy udać się samodzielnie. My skorzystaliśmy z rad miejscowych, którzy powiedzieli nam, że targ działa codziennie. Na miejscu okazało się, że nie jest to prawdą. Spotkaliśmy jednego zagubionego, niezadowolonego turystę, który stwierdził, że beznadzieja i na targ nie ma po co iść, skoro go nie ma. Ale my i tak poszliśmy i zrobiliśmy zdjęcia targu, którego nie ma...Ale za to, działy się tam inne, bardzo ciekawe rzeczy...

Co jest fajnego w podróżowaniu?

Gdybyśmy zrobili hipotetyczną ankietę, choćby w naszym kraju, pewnie ponad 70% osób stwierdziłoby, że lubi podróżować. Ale co nas tak pociąga w jeżdżeniu po świecie?

Co jest fajnego w podróżowaniu?

Będąc „u siebie”, jesteśmy niejako samowystarczalni. Wszystko wiemy, wszystko znamy. Nikogo nie musimy pytać, prosić o pomoc. Za to, będąc „nie u siebie” nasza sytuacja zmienia się diametralnie, bo jesteśmy zdani trochę na łaskę i niełaskę miejscowych. Ale to wymusza na nas otwartość i śmiałość, co dla wielu na początku jest trudne. Ale nie ma wyjścia. Po zapytaniu setnej osoby, już nigdy nie będziemy mieć z tym problemu. 

papieros na Wschodzie

Nie chcę namawiać do złego, szczególnie w dobie rozprzestrzenionej w naszej szerokości geograficznej propagandy antynikotynowej, nie mniej jednak, od dnia opuszczenia granic Polski, towarzyszy mi wrażenie, że na Wschodzie, paląc, nie zginę.

w Hechi zupełnie przypadkowo

Opuściliśmy Yangshuo z łezką w oku, bo zawdzięczamy temu miastu reset umysłu i czas na zebranie myśli. Przed nami dość długa próba autostopa, bo zmierzamy dojechać aż do Kunming. Trasa o długości plus minus tysiąca kilometrów.

po co? jak? dlaczego?

Nie jesteśmy pracownikami korporacji, którzy mając wszystkiego dość, rzucają pracę i ruszają przed siebie. Nasza podróż nie jest ani spontaniczną, „szaloną” ucieczką, ani, tym bardziej, atrakcyjną alternatywą dla „tutaj”. Jest ona naszym świadomym wyborem, dawno zaplanowanym, wpisanym w naturalny bieg naszego wspólnego, radosnego życia. Stanowi ona cel sam w sobie, nie będąc bynajmniej antidotum na tzw. rutynę życia codziennego.